Brigitte Fermont is contextueel therapeut en werkt dagelijks met jongeren en gezinnen aan het herstellen en versterken van relaties. Vanuit haar overtuiging dat mensen groeien wanneer zij zich van waarde en betekenis voelen voor anderen, begeleidt zij hen in het verkrijgen van inzicht in zichzelf en hun onderlinge verbondenheid. In haar werk staat de relatie centraal. Juist daar waar het schuurt, maar ook waar herstel mogelijk is.
Als vertrouwen weer kan groeien
“Soms zit ik tegenover een ouder en dan voel ik het meteen: hier is zoveel wantrouwen. Niet alleen richting hulpverlening, maar ook richting de mensen om hen heen. En dan denk ik: als ik hier iets in kan betekenen, dan is dit werk echt de moeite waard.
De ervaring leert namelijk dat mensen er beter van worden wanneer zij ervaren van waarde en betekenis te zijn voor de mensen met wie zij door het leven zijn verbonden. Vanuit dat uitgangspunt werk ik contextueel: altijd vanuit de relatie. Contextuele therapie richt zich op de relaties van mensen en in het bijzonder op de context waarin je bent geboren en opgegroeid.
Dat betekent in de praktijk: aansluiten, niet oordelen, mijn eigen ideeën even parkeren. Echt contact maken. Want wat je ziet, zoals boze woorden en weerstand, is vaak maar het topje van de ijsberg. Daaronder zit verdriet, pijn, gemis. Dáár wil ik bij zijn.
Middels de therapie krijgen jongeren en hun familie inzicht in hun eigen functioneren en waar dat vandaan komt en op gebaseerd is. Soms hebben ze daar mensen uit hun eigen omgeving of familie voor nodig. Die worden dan ook uitgenodigd om aan te sluiten binnen een therapeutische sessie. Contextuele hulpverlening zet daarop in als een hulpverleningsvorm waarin familieleden daadwerkelijk worden betrokken om tot verandering te komen.
Ik denk aan een moeder die zich meldde bij het aanmeldteam. Ze moest starten met therapie, maar vertrouwde de gezinsvoogd niet. Ze wilde eerst zélf praten met een therapeut, zonder info, zonder namen. We zijn zo begonnen. En wat een traject is het geworden. In het begin spraken we elke week. Ik legde uit hoe trauma werkt, wat het doet met je brein. Ze begon te snappen dat haar reacties niet ‘gek’ waren, maar logisch vanuit haar verleden. Vanaf dat moment kon ze accepteren. En kon ze vooruit. Ze vocht eerst met iedereen. Nu werkt ze keihard, maar op een manier die helpt.
Na 2,5 jaar konden we afronden. Haar kinderen krijgen nu de juiste hulp, zij heeft stappen gezet. En ze stuurt nog steeds berichtjes. Hoe het met haar gaat. Dat ze verder kan. Dat ze durft te vertrouwen.”