"Een zinvolle invulling van mijn pensioen"

- Annemie en Frans (Zorggezin)

Frans (68) en Annemie (64) zijn twee jaar geleden begonnen met crisisopvang van jonge pubers. Zo’n 10 jongeren inmiddels. Hun eigen kinderen waren al uitgevlogen, dus er was genoeg plek in huis. Frans is met pensioen en werkte voorheen als ambtenaar Veiligheid en Handhaving. Annemie is nog 4 dagen per week werkzaam als docentbegeleider. Ze hebben drie uitwonende kinderen: Stijn (37), Floor (34) en Teun (30) en drie kleinkinderen: Ties (9), Jan (6) en Zoey (1).

Annemie: “Frans neemt de meeste zorgtaken voor zijn rekening, omdat ik nog veel uren werk. Crisisopvang is een vorm waar we bewust voor hebben gekozen. Het duurt ongeveer 4 weken en daarna kun je een pauze inlassen, net zolang als je zelf wil. De combinatie van vrijheid en zorgen, vinden we ideaal. Komende maand komt onze oudste zoon met zijn gezin over uit Nieuw-Zeeland, dan willen we even geen andere kinderen over de vloer. Daarna zijn we weer beschikbaar.”

Frans: “Toen ik met pensioen ging, dacht ik…’wat moet ik met al die vrije tijd?’ Opvang bieden aan kinderen die het zwaar hebben, leek ons altijd al mooi om te doen. Nu was er eindelijk ruimte en tijd. De puberteit van onze eigen kinderen ging niet altijd van een leien dakje, dus we hebben genoeg ervaring. Maar we dachten ook: zou Pactum ons niet te oud vinden? Dat bleek niet zo te zijn. We zijn nu ouder en wijzer, dat is het voordeel. Het is in zekere zin ook makkelijker dan het opvoeden van je eigen kinderen, want je hebt niet die intense, emotionele band.”

Annemie: “In de 4 weken dat je een kind opvangt, ben je niet heel druk bezig met opvoeden. Een fijne sfeer, warmte en structuur vinden we belangrijker. Het gewone gezinsleven: samen eten, op tijd naar bed, naar school. We hebben wel regels, maar niet teveel. De telefoon en laptop moeten ze inleveren als ze ’s avonds naar bed gaan. Dat leer je door ervaring. Ook is het leuk om ze af en toe te verwennen met iets lekkers. De meeste kinderen zijn getraumatiseerd, hebben veel meegemaakt. We gaan er niet naar vragen, maar soms tijdens een boswandeling vertellen ze iets.”

Frans: “Ik ben dan wel met pensioen, maar mijn leven is nooit saai. Er is altijd reuring in huis. Je hebt gesprekjes over van alles, helpt om dingen te regelen, brengt ze naar de trein. Dan komt er weer een gedragsdeskundige of begeleider over de vloer die onze mening wil weten. Wat ik zo leuk vind aan pubers, is dat je van ze kunt leren. Deze jongeren laten soms gedrag zien dat je niet snapt. Stel, het sneeuwt en een meisje wil per se zonder jas naar buiten. Ik was altijd vrij directief: ‘Hup, jas aan’. Maar wat doe je als dat niet werkt? Je gaat nadenken en leert van ieder kind. Als een kind autisme heeft, dan ga ik me daarin verdiepen. Deze tijdbesteding doe ik zoveel liever dan op vakantie gaan. Het voelt veel zinvoller.”

Annemie: “Waar we in het begin wel aan moesten wennen, is het afscheid nemen. De eerste keer dat een kind wegging, stonden we huilend op de stoep. Maar je leert ermee omgaan, ook door de fijne gesprekken met Pactum. Het is een gegeven dat je kinderen maar kort onder je hoede hebt. Je kunt ze even een veilige plek bieden, waar ze zichzelf kunnen zijn. En dat is het. Je hebt geen invloed op wat er daarna gebeurt. Wat mij voldoening geeft zijn de kleine dingen. Bijvoorbeeld het meisje dat steeds aan tafel zat met lange haren voor haar gezicht. Na een tijdje voelde ze zich op haar gemak en gingen de gordijntjes open, een voorzichtige glimlach. Daar geniet ik van.”

Frans: “Het is mooi als je iets voor een beschadigd kind kan betekenen. Met de biologische ouders heb je meestal geen contact, want het is niet voor niets een crisisplaatsing. Het is leuk als je nog iets terughoort als een kind vertrokken is. Soms komen hun ouders nog op de app, ‘het gaat thuis weer goed’. Er was ook een meisje dat af en toe op zondag kwam theedrinken. Dat vonden we gezellig.”

Annemie: “Als mensen denken ‘een zorggezin, iets voor mij?’, dan zeg ik: probeer het gewoon ‘s met crisisopvang. Dat is kort en overzichtelijk. Kan je kijken hoe het bevalt. Er zijn altijd redenen om het niet te doen, maar als je het wel doet weet je pas wat het brengt. Het is ons dubbel en dwars waard geweest. Pactum staat altijd voor je klaar als er iets is. De begeleiding is uitstekend en ook op andere manieren wordt er heel goed voor je gezorgd. Regelmatig krijgen we iets leuks in de bus, een etentje voor twee of een ontmoetingsavond met andere zorgouders. Ja, Pactum is zuinig op ons.”

𝗭𝗼𝗿𝗴𝗴𝗲𝘇𝗶𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻, 𝗼𝗼𝗸 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂?
Woon jij in Noord-Brabant of Limburg en heb jij ruimte in jouw huis en hart? Overweeg dan om ook zorggezin te worden. Zorggezin worden kan van jong tot oud. Dus wachten tot je pensioen hoeft zeker niet. Ook hoef je geen traditioneel gezin te zijn. Voor meer informatie klik hier of neem contact met ons op voor meer informatie.

📞 0493 312 589
📧 pactumgroothart@vigogroep.nl