"Het recept voor leefbaarheid is met jongeren in gesprek blijven"

- Tessi Boots (medewerker Beschermd Wonen)

JEUGDZORG IN CORONATIJD

Hoe gaat het met… Tessi Boots, medewerker Beschermd Wonen

“We mogen trots zijn dat we ‘t samen met de jongeren zo leefbaar weten te houden”, zegt Tessi Boots. “Da’s zeker niet makkelijk met al die coronaregels.” Tessi werkt bij Beschermd Wonen, onderdeel van regiocentrum De Sluis in Venlo. Hier worden kwetsbare jong-volwassenen gecoacht om een zelfstandig leven op te bouwen en hun toekomstdromen waar te maken. Op dit moment wonen er 16 jongeren tussen 17 en 27 jaar.

“Sinds corona gaat het hier allemaal anders. Normaal stimuleren we de jongeren om erop uit te gaan, dingen te ondernemen, werk of dagbesteding te vinden, een sociaal netwerk op te bouwen. Alles wat belangrijk is om een zelfredzame burger te worden. Maar ineens is er corona en zit iedereen op zijn kamer. Er zijn weinig sociale contacten meer, het normale dagritme valt weg. Therapieën gaan niet door of lopen moeizaam door het beeldbellen op zo’n klein schermpje. Vrijwel alles wat we met de jongeren hadden opgebouwd, valt stil. Dat riep in het begin natuurlijk weerstand op en nog steeds is het soms lastig. We blijven samen met de jongeren op zoek naar wat wél mogelijk is. Sommige jongeren zijn bijvoorbeeld gaan oppassen bij mensen die een vitaal beroep hebben. Ze voelen zich nuttig, verdienen wat bij, waardoor hun zelfvertrouwen groeit.”

Luisteren, aanvoelen en praten
“Onze jongeren reageren heel verschillend op de situatie. De één ziet geen gevaar en is niet bang voor besmetting of voor een boete. Die wil naar buiten, fietsen, chillen, mensen zien. De ander is angstig, trekt zich terug op zijn kamer en gaat gamen. Ze mogen nu geen bezoek ontvangen, dus je ziet dat jongeren wat meer de veiligheid en beschutting van de groep opzoeken. Dat is iets wat we normaal niet snel aanmoedigen, maar door corona is alles anders geworden. Om even van hun kamer af te zijn, mogen ze met maximaal 4 personen aan de gezamenlijke eettafel, op gepaste afstand van elkaar. Ze zitten dan wat te puzzelen of knutselen, gezellig keuvelend met elkaar. Het is heel fijn dat we spontaan boeken, knutselspullen, puzzels en gezelschapsspellen aangeleverd kregen van organisaties zoals KidzBase. Zo attent! In onze grote, open keuken mogen de jongeren met maximaal 4 personen tegelijk koken. Dat levert soms de nodige aanpassing en wachttijd op, maar ze doen het fantastisch!”


Recept voor leefbaarheid
“De ontwikkelingen rond corona veranderen met de dag. Als medewerkers volgen wij dagelijks het nieuws, wat ons inzicht, duidelijkheid en houvast geeft. Dat geldt echter niet voor de jongeren. Ze volgen soms berichten op social media, maar die zijn vaak onvolledig, gebaseerd op meningen en niet op feiten. We merken dat jongeren vaak geen idee hebben wat er speelt en hoe ze moeten handelen. Daarom praten we veel met ze: over het nieuws, over de maatregelen en waarom je met jouw gedrag medeverantwoordelijk bent voor de gezondheid van anderen. Ons recept voor leefbaarheid is vooral met de jongeren in gesprek blijven. Erkenning geven aan hun frustraties, verdriet en onzekerheden, luisteren naar wat er op hun hart ligt, ervaringen delen. We praten met hen over keuzes en denken mee over oplossingen, bijvoorbeeld hoe ze afleiding kunnen zoeken. En niet onbelangrijk: we houden de humor erin!”

Lastige dilemma’s bij bezoek
“Buiten de groep op bezoek gaan is toegestaan, maar bij een beperkt aantal personen. We checken steeds bij de jongere of het veilig is en hebben daarover ook contact met het netwerk. Soms zijn er lastige dilemma’s. Dan spreek ik een opa en oma die COPD hebben, maar toch heel graag willen dat hun kleinzoon komt. Het netwerk staat niet altijd stil bij de risico’s of snapt gewoonweg het gevaar niet. We praten daarover met de jongere en laten hem meedenken en meebeslissen, op basis van de overwegingen die we hem meegeven. Dat hoort bij deze levensfase. Als je teveel op beheersing en controle gaat zitten, bereik je niks. Sommige jongeren hebben ervoor gekozen om elders te verblijven, in goed overleg met ons en hun netwerk. Met deze jongeren hebben we veel telefonisch contact, we blijven aftasten hoe het gaat, is het in alle opzichten nog te doen? Het stelt hen gerust dat ze altijd terug naar De Sluis kunnen, als het nodig is. We willen natuurlijk niet dat de zorgvuldig opgebouwde band met hun netwerk weer onder spanning komt te staan.”

Tessi Boots, jeugdzorgwerker bij Beschermd Wonen

Tessi Boots, jeugdzorgwerker bij Beschermd Wonen

Afstand voelt soms bijna onmenselijk
“Persoonlijk vind ik afstand houden het lastigst van deze tijd. Onze jongeren hebben in hun leven vaak niet de beste start gehad, zijn veelal getraumatiseerd. Juist die nabijheid, die arm om hen heen, die moeten ze nu missen. Een meisje dat ongepland zwanger werd en vrij snel daarna een miskraam kreeg, zoveel emoties en dan mag je haar niet even troosten met een knuffel. Op zo’n moment breekt mijn hart. Een jongen die zich extreem terugtrekt op zijn kamer en met wie je een gesprekje probeert te voeren op de drempel van zijn kamer, terwijl je liever even naast hem gaat zitten. Een jongen die 3 weken ziek op bed ligt, terwijl je niet meer kunt doen dan een lief appje sturen en op afstand een bordje eten of kopje soep verzorgen. Het gebrek aan fysieke nabijheid, dat vind ik een van de meest nare dingen van nu.”

Meer oog voor het welzijn van mensen
“Natuurlijk, we doen dit allemaal voor de volksgezondheid. Petje af voor het beleid van Rutte en consorten, ga er maar aanstaan! Toch hoop ik dat er ook wat meer aandacht komt voor het welzijn van mensen. Je ziet ouderen, zieken en alleenstaanden wegkwijnen door het gebrek aan contact. Nabestaanden moeten hun geliefden begraven zonder fatsoenlijk afscheid. Mensen verliezen hun werk. Zoveel eenzaamheid, verdriet en rouw, het kan niet anders dan dat dat een enorme knauw gaat geven aan de geestelijke gezondheid. Er zijn al veel hartverwarmende acties op touw gezet, dat ontroert me echt. Maar het menselijk contact, het fysiek aanwezig zijn voor een ander, dat is zo wezenlijk. Laten we daar ook oog voor blijven houden.”

Deze oplossingen horen bij mijn traject