"Ik ben trots op mijn jongeren en dat mogen ze weten"

- Janneke Wanten (Jeugdzorgwerker A)

Al 16 jaar gaat Janneke (42) iedere dag met een ‘big smile’ aan het werk. De organisatie, haar collega’s en haar jongeren zijn haar lief.  En dat draagt ze met veel enthousiasme uit. “Waarom ik me hier zo thuis voel? Dat is vooral het netwerk van fijne collega’s en de manier waarop we hier werken. Je voelt bij deze organisatie gewoon waar het om gaat. Dat zit in ons DNA. We zijn er voor de jongeren en we zijn er voor elkaar. We laten niet los, we pakken door. Ook in de situaties dat het moeilijk wordt. Dat is uniek, je ziet het bijna nergens.”

Janneke Wanten foto

Janneke Wanten

Afwisselende loopbaan

Janneke had een mbo-opleiding achter de rug toen ze haar loopbaan begon. Na een paar jaar werken bij de Mutsaersstichting, kwam ze bij Pactum (voorheen Bijzonder Jeugdwerk). Eerst op een gesloten meidengroep in Deurne, daarna ging ze ambulant met gezinnen werken en de laatste jaren is ze weer terug op haar stek in Deurne. Op dit moment heeft ze een duo-functie. De helft van de week geeft ze dialectische gedragstherapie aan jongeren. De andere helft is ze aanmeldfunctionaris en doet ze intakes met gezinnen. Een brede ervaring neemt ze mee in haar rugzak. “Ik heb me hier op persoonlijk vlak altijd goed kunnen ontwikkelen, daar ben ik dankbaar voor. Dit is een organisatie waar heel veel mogelijk is, waar we echt een passie voor jongeren delen. Dat hoor ik ook van ex-collega’s, je kunt denken dat het gras bij de buren groener is, maar de sfeer is hier echt bijzonder.”

Ketchup bij de tosti

De eerste jaren waren heel belangrijk voor haar ontwikkeling, vertelt ze. “Op de groep kun je meters maken. Iedere dag tussen de jongeren, de groepsdynamiek, dat is ontzettend leerzaam. Je kijkt veel af bij de senioren in het team en je gaat steeds beter ontdekken wat je ligt. Ik merkte op een gegeven moment dat ik me meer thuis voelde bij de behandelkant dan de opvoedkant. Ik wilde niet meer discussiëren over ‘wel of geen ketchup bij de tosti’, ik wilde het over de inhoud hebben. In die tijd werd er minder systemisch gewerkt, maar ik vond toen al dat kinderen zoveel mogelijk thuis moeten kunnen opgroeien.” Ze nam het initiatief om een plan te schrijven voor de resocialisatietrajecten van gesloten jeugdzorg naar huis. Er gingen nieuwe deuren voor haar open. Ze kreeg de kans om mee te doen aan de tweejarige hbo-opleiding Social work. Dat was net na haar eerste zwangerschap, in het spitsuur van haar leven. “Ja, het was pittig, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet.” Na een tijd met gezinnen te hebben gewerkt, deed ze de opleiding tot therapeut. Ze groeide toe naar de rol die ze nu heeft: zelfstandig jongeren behandelen.

Niet begrenzen, niet veroordelen

In haar functie als therapeut geniet ze het meest van de connectie die ze aangaat met jongeren. De één op één-relatie, daar zit haar kracht. Ze behandelt vooral jongeren die last hebben van heftige emoties, die bijvoorbeeld automutileren of suïcidale gedachten hebben. Gedrag waar Janneke niet voor terugdeinst, sterker nog: ze gelooft in haar jongeren. “Mijn stijl van werken past helemaal bij de visie van deze organisatie. Jongeren kansen bieden, niet begrenzen en nooit veroordelen. Ik kijk altijd naar wat wél goed gaat. Deze jongeren hebben al zoveel meegemaakt, ik ben echt onder de indruk als ik zie hoe hard ze werken om een gewoon leven te leiden.”

Uit het oog, nooit uit het hart

De therapietrajecten die Janneke biedt, duren gemiddeld een jaar. Dat is zeer intensief voor de jongeren en ook voor haarzelf. Daarom doet ze het maximaal 50% van haar werkweek. Tijdens een wekelijkse groepstraining leert ze jongeren allerlei vaardigheden om met hun heftige emoties om te gaan. Daarnaast is er een wekelijkse sessie met elke jongere apart, waarin ze samen inzoomen op een gebeurtenis van die week. Ook buiten werktijd is Janneke bereikbaar. “Ik weet dat mijn werkgever het niet van me verlangt, maar jongeren mogen me bij een crisis altijd bellen.” Ze doet wel meer extra dingen. “Na afloop van de therapie geef ik jongeren een 4-rittenkaart mee. Op moeilijke momenten mogen ze dan bij me terugkomen. Ik zeg altijd: ‘Je bent uit mijn oog, maar nooit uit mijn hart. We blijven connected.’ Het grappige is dat jongeren er eigenlijk nooit gebruik van maken. Dat de mogelijkheid er is, helpt al genoeg.” App-contact met ex-deelnemers heeft ze wėl regelmatig. “Ze appen me vaak als het goed met ze gaat, als ze iets hebben bereikt. Dat vind ik zo leuk!”

Op zoek naar twinkeling

Janneke is supertrots op haar jongeren, hoe ze in kleine stappen vooruit gaan en weer de controle terugvinden over hun eigen leven. “Deze jongeren hebben in hun leven al zoveel faalervaringen achter de rug. Ik wil ze juist laten zien hoeveel kwaliteiten ze in huis hebben. Echt, ze bereiken  fantastische dingen!” De vele voorbeelden die ze heeft, draagt ze met enthousiasme uit op haar LinkedIn-profiel en tijdens rondleidingen en presentaties voor studenten van hogescholen. “Mijn verhaal gaat altijd over talenten, kansen en mogelijkheden. Dat verhaal vertel ik het liefst met jongeren sámen, want zij maken veel meer indruk dan ik. En vervolgens ga ik op zoek naar de student met de twinkeling in de ogen die denkt… ja, bij Pactum zie ik me wel stage lopen!

 

Deze oplossingen horen bij mijn traject